Sociale media, een teletijdmachine

2007_10_04_Italy_Umbria_Orvieto_Pozzo_di_San_Patrizio-26Er zijn veel dingen die je met sociale media kunt doen. Heel veel. Eén van de straffere toepassingen is het terugvinden van de vrienden van vroeger. Op mijn leeftijd heb je dat, vrienden van vroeger. Met mondjesmaat zie je die mensen allemaal de weg vinden naar facebook en LinkedIn. Af en toe ga ik eens graag op zoek naar vrienden uit de buurt, of van één van de scholen waar ik ging. Als je dan iemand terugvindt scroll je meteen meer dan twintig jaar terug in de tijd. Sociale media als teletijdmachine.

Ik had die ervaring het eerst met LinkedIn. Dat was meteen ook het eerste sociale netwerk dat ik gebruikte. Dat is niet helemaal correct. Het eerste was het Undernet op IRC in 1995. Op IRC ging je echter niet om bekenden terug te vinden, maar om andere nerds te leren kennen, die liefst aan de andere kant van de wereld leefden. Het internet gebruiken om te communiceren met mensen uit je eigen dorp, daar was het niet voor gemaakt. Ik had in 1995 ook nog niet zoveel “vroeger”.

Maar LinkedIn heeft een interessante functie. Mensen vullen hun profiel met informatie die je normaal op een cv zet. Waar je gestudeerd hebt, hoort daar altijd bij. In LinkedIn kun je mensen selecteren op school of universiteit en op jaar van afstuderen. Een koud kunstje dus. Interessant want je ziet wie een rechtlijnige en wie een bochtige beroepsloopbaan uitbouwde. Als je ex-medestudenten een profielfoto uploaden kun je ook zien we al het verst staat op het vlak van voorhoofdskaalheid. Het Sint-Michielscollege in Brasschaat liet in mijn tijd nog geen meisjes toe. Verder is de persoonlijke informatie in LinkedIn weinig persoonlijk. De teletijdervaring blijft dan ook beperkt.

Met Facebook is dit anders. De informatie die facebookgebruikers over zichzelf toevoegen is meer persoonlijk. Het aantal gebruikers is ook aanzienlijk groter. Momenteel heeft bijna 5 miljoen Belgen een Facebookprofiel.  De kans is dan ook bijzonder groot dat je veel vrienden van vroeger terugvindt.

Vorig jaar, ongeveer in deze periode, vond ik twee vrienden uit mijn studententijd. Eén op LinkedIn en één op Facebook. De afspraak voor een eerste pint zou spoedig volgen. Enkele weken later zaten we in onze vroegere stamkroeg, De Nieuwe Linde op het Antwerpse Zuid. Na 24 jaar opnieuw aan hetzelfde tafeltje. In het begin een beetje onwennig. Alle drie een beetje zwaarder en een beetje grijzer, maar al snel verwikkeld in dezelfde gesprekken met dezelfde humor. Het drankgebruik was anders dan vroeger, want we waren nu met de auto. Verder was er niets wezenlijk veranderd. Toen ik naar huis reed was het of iemand net 24 jaar uit de film van mijn leven had weggeknipt.

De teletijdervaring werd nog sterker nadat we het nobele plan opvatten om een reünie te organiseren. We gingen op zoek naar de vrienden van klas 1I uit 1987 van het toenmalige Provinciaal Instituut voor Toegepaste Communicatie, nu sinds kort AP Hogeschool. Opnieuw bleek dit met Facebook een betrekkelijk koud kunstje. Eind maart zaten meer dan twintig vrienden van vroeger en ook enkele docenten rond de tafel in een zaaltje van l’Entrepot du Congo.  Opnieuw enige onwennigheid bij het binnenkomen. Iedereen werd toch wel weer een beetje getaxeerd op zijn verouderingsverschijnselen. Eénmaal binnen was iedereen weer die 24 jaar kwijt.

En dan begint het tijdreizen. Tegen een sneltreinvaart worden levens verteld. Kinderen komen tot volwassenheid in enkele minuten. Huizen worden afbetaald en carrières krijgen wendingen. Successen liggen niet altijd waar je ze vroeger verwachtte en het leven kende overal wel zijn gulle en zijn kwetsende momenten. De vrienden daarentegen, die waren nog net hetzelfde. Ik hou ze graag bij me in de buurt. Opnieuw met Facebook.

Advertisements

3 thoughts on “Sociale media, een teletijdmachine

  1. Blij dat je tijd vond om nog een keer een blogpost te schrijven, Marc! Over de inhoud ervan, moet ik zelf nog eens diep nadenken.

    Als 26 jarige heb ik waarschijnlijk minder verleden dan jij, maar ik heb ook veel vrienden zien komen en gaan door het veranderen van school, het verhuizen naar een andere stad, het kiezen van een andere richting, enzovoorts. Ik vind dat echter een deel van het leven en heb heel weinig behoefte om de mensen van toen terug te zien. Het gaat zelfs zo ver dat ik het griezelig vind dat die mensen me op facebook volgen en elke stap die ik zet, opmerken.

    Ik kwam enkele weken geleden iemand tegen die ik al in 16 jaar niet gezien had. Laat staan dat ik er 1 woord mee gewisseld heb in die 16 jaar. Ze sprak mij aan en vroeg me naar iets dat ik recent meegemaakt had, want ze had dat “op facebook gelezen”. Ik had er geen flauw benul van dat zij tot mijn vrienden behoorde. Ik heb er 700, het is moeilijk iedereen bij te houden en facebook heeft al snel door van wie je informatie in de newsfeed wil zien en van wie niet.

    Ik heb meteen mijn privacysettings veranderd. In plaats van 600 van de 700 mensen te ontvrienden, heb ik alle mensen, waar in het dagdagelijks leven niet mee praat of die ik niet minstens 1 keer per jaar persoonlijk ontmoet, in een groep geplaatst. Een groep die enkel kan lezen op facebook wat ik openbaar maak. En bij elke status-update die ik nu post, stel ik me de vraag met welke groepen van mensen ik die wil delen. Want ik heb dan maar ineens meerdere groepen aangemaakt. Van collega’s, tot beste vrienden, tot ex-klasgenootjes, tot familie of zelfs twittercontacten.

    De vraag die in mij opkwam na het lezen van je post is: waar komt jouw drang om mensen van vroeger te ontmoeten vandaan? Om dan samen te komen in een redelijk ongemakkelijke sfeer? De mensen waarmee je echt contact mee had willen houden, had je die niet blijven horen of zien (zij het 1 keer per jaar) zonder de hulp van facebook? Is het niet zo dat je mensen uit het oog verliest omdat zij een andere weg inslaan? En omdat je niet meer dezelfde interesses hebt? Minder common ground? Ik wil niet dat mijn ex-klasgenootjes mijn foto’s zien en weten wanneer ik trouw, kindjes krijg of een scheet laat. Maar jij vindt dat charmant. Of ben ik nu aan het interpreteren? Zo niet, dan vind ik het charmant dat jij het charmant vindt.

    Dus Marc, om je een concrete vraag te stellen: wat vind je zo leuk aan het ontmoeten van oude bekenden? [En dat vraag ik uit pure nieuwsgierigheid. Ik ben er niet op uit je te beoordelen , bekritiseren of slecht te doen voelen, ik hou gewoon van stof tot nadenken. En die kan jij me misschien geven. Wie weet organiseer ik dan ooit een reünie ;)]

  2. Veel vragen, maar dat is goed. Laat me beginnen met even terug te gaan in de tijd. Ik ben voor het laatst afgestudeerd in 1988. Toen was het flashy om een faxnummer op je visitekaartjes te vermelden. Het internet was het biotoop van wetenschappers die met inmiddels lang vergeten protocollen trage zoekopdrachten richting andere universiteiten lanceerden. Er was geen e-mail, geen Facebook of Twitter, geen MSN. Als je toen in contact wou blijven, had je twee mogelijkheden: bellen of schrijven. Voor beide heb je eigenlijk een reden of een aanleiding nodig. Ik ben noch een briefschrijver, noch een beller. Eens samen een pint gaan pakken wil er nog wel eens van komen, maar de periodes tussen die pinten worden steeds langer. Vrienden gaan in een andere stad wonen, of ze deden legerdienst in Duitsland enz. De meesten hadden kinderen, een intensieve periode waarbij je dan toch een tijdje je prioriteiten anders legt. Kortom, in contact blijven vereiste een actieve houding. Het lukte dus meestal niet.
    Met sociale media vind ik dan die mensen terug en het zijn steeds fijne ervaringen. Je merkt dat mensen wezenlijk niet veel veranderen. Op Facebook en Linkedin volgen we een beetje bij elkaar waar we mee bezig zijn. Soms reageren we bij elkaar op die berichtjes, gewoon met een “vind ik leuk” of een grapje in een comment. Soms wensen we elkaar proficiat met een verjaardag of een nieuwe job. Het heeft niets dwangmatigs, niets voyeuristisch. Misschien is het gewoon een manier voor een babyboomer als ik om sociale media te gebruiken.

  3. Bedankt voor je (uitgebreide) reactie. Misschien had ik nooit echt een band met de mensen waarmee ik opgroeide. Ik smeed ook niet erg snel banden met mensen die ik op mijn levenspad tegenkom. En zo wordt ‘out of sight, out of mind voor’ mij een heel toepasselijk gezegde.

    Op dit moment heb ik andere vriendschappen dan vroeger. Je leest mijn blog ook, dus je weet dat ik sinds kort een leef met een sterk geloof in openheid en eerlijkheid en dat dat mijn relatie met mensen aanzienlijk verbetert. Ik geef voor de eerste keer in m’n leven echt om mensen. En die mensen ga ik later (als ze dan toch uit m’n leven verdwijnen) wellicht niet uit het oog willen verliezen. En wie weet is sociale media dan gewoon een andere manier om hen snel en zonder schroom aan te spreken. En om up-to-date te blijven zodat je ook nog weet waarover te praten als je elkaar ziet. Wie schrijft er tegenwoordig nog een brief? Dat is zo verdomd officieel dat het tegenwoordig bijna griezelig wordt.
    (Hoewel ik graag brieven ontvang. Wat is dat persoonlijk!)

    Mijn conclusie: volgens mij zegt mijn terughoudendheid dus meer over mij dan dat het over jou zegt 😉

    Geniet van de afspraakjes en de nostalgie die ermee gepaard gaat 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s